De vraag

Ergens in de laatste minuten

komt die vraag:

Heb ik geleefd?

Wie kan zichzelf dan

recht in de ogen kijken

En sterven met een volmondig ja

Wat ik had opgepakt

Wat ik had opgepakt 
bleek zo breekbaar 
dat ik het niet meer 
neer kon leggen  

Met handen 
tot cocon gevouwen 
als man in gebed  

bewaar ik  

Tot ze klaar is 
om neergezet te worden

Non conformisme

Als iedereen 
zich zo luidruchtig 
blijft onderscheiden 
van de massa 
zijn dadelijk 
de normalen 
anders.

Jukebox

Iemand voert 
constant kwartjes 
aan de jukebox 
in mijn hoofd.
Ik fluit,
trommel,
zing,
probeer mij 
vooral niet 
af te vragen 
waar de grens ligt 
tussen muzikaal 
en neurotisch.

In de soep

Ik 
bedenk 
vele 
diepe 
borden 
vol 
maar 
mis 
de 
ballen 
om 
het 
soep 
te 
noemen.

Het antwoord op alles

Als je te goed kijkt 

verdwijnt het.

Glipt van de punt van je tong
door de vingers

en dwarrelt 
als stof in een zonnestraal
het verleden in.

Het antwoord op alles
 
is nu.

Echo

Is daar iemand?
Kunt u herhalen wat ik zeg?

Voor even mijn echo zijn,
bevestigen dat ik besta.

19 juli

Dit.

Dit is zo groot,

zo klein:

niets zal ooit

nog hetzelfde zijn.

Het grote wachten

Op de nacht, 
in een houten paard.

Op peristaltiek, 
in de maag van een walvis.

Op een proces, 
in een Tsjechische wachtkamer.

Elk goed verhaal

bevat

het grote wachten

op de goedgezindheid

van het lot.

De vader

Zomaar ineens


Dat iemand huilt

jij je vinger in de lucht steekt

en zegt:

 
Laat mij maar,

ik ben de vader.