Onderhuids

Melancholie op haar lijf geschreven.
 
De spiegel leidt alleen maar af. 

Zou vertellen over dingen  
die allang achter de rug zijn,
maar recht door de ziel.  

Rookt met rust. 

Staart op afstand.
 
De minst voor de hand liggende schoonheid die er is.

A’dam en Eva

Eva dwaalde verdwaasd door Amsterdam
toen een tram bibberend langs haar afgleed 
en als een enorme gele slang sissend tot stilstand kwam.
Ze stapte in, nam plaats naast een Engelsman,
die haar bij het schokkende optrekken een appel aanbood.
No thank you, zei ze in haar beste Engels,
I believe that is what got me here in the first place.

Het nieuwe blond

Als de kam door je haar,

meer haren los trekt 

dan recht kamt.

De wereld zijn versnelling een standje hoger zet.
Trap af, makkelijker dan trap op.
Duiven voeren, 

geraniums, 

kunstheup.
Hoop ik te bewijzen dat grijs niet grijs is:

maar het nieuwe blond.

Tijdreiziger

Als de wereld traag gaat 
geduld bij het vuilnis op straat
Je het verschil nog ziet  
tussen voeg en baksteen 
Zolang bomen, bomen zijn  
geen groene lijn 
de tijd tikt en tikt 
niet verschrikt 
achter feiten aan holt
als je hoofd niet tolt
ben je overal vroeger  
dan je had willen komen, 
later dan je moet zijn.

Wat zijn ouders?

Ouders zijn toch vaak van
had ik het niet gezegd 
of bemoei je er niet mee 
ouder zijn toch vaak 
van erfenissen 
en weleer 
iets van vroeger 
doet nog zeer 
kom maar hier 
ik heb troost 
wijze raad 
al is het de vraag 
of het dan ook 
daadwerkelijk 
over jou gaat.

Danse culinair

Knoflook klinkt naar Beethoven. 
Rode pepers lijken muzieknoten. 
Naast het snijdblok 
tikken vingers op het keukenblad,
een onzichtbare piano. 
Lijkt daar dans in de kok te zitten? 
Wals in de pan? 
De geur verspreid: 
via de afzuiging, 
de straat op, 
de buurt door.
Brengt ieder hoofd op hol.

Vandaag is de dag

Op een ochtend werd ik wakker,
niet zo lang geleden.
Ik wist het meteen:
vandaag is de dag,
dat er niets veranderd.

Faalangst

Ik ben bang dat dit geen goed gedicht wordt.

Zondvloed

Ik heb een boot gebouw, 
hij staat op het dak.
Als de zondvloed komt
vaar ik met gemak. 
Over de zee die ooit Nederland heette,
een naam, spoedig vergeten.
Met de gratie van god
zijn alleen ik en mijn boot
en een enkele vogel
ontsnapt aan de dood.

Ode aan de roker

De roker betreed elke dag,
bewust van zijn sterfelijkheid,
een wereld die hem liever
zou verbieden.
Hij hijst zich wat ontspanning,
hoest zich wat verlossing.
Droomt van onafhankelijkheid:
een reukvrije oase
en schone longen,
met wilskracht afgedwongen.
Nog een laatste sigaret
als begin van het einde….